قولی که دود شد و به هوا رفت
محمدصالح جوکار، رییس مجمع نمایندگان استان تهران، بهتازگی از قول محکم وزیر نیرو خبر داد: «قطعی برق بیش از دو ساعت ممنوع شد و خاموشیها باید بین ۹ صبح تا ۱۹ انجام شوند.» اما در محلههای شرق، غرب، شمال و جنوب پایتخت، داستان دیگری روایت میشود. تماسهای پیدرپی شهروندان با سامانه ۱۲۱ حکایت از خاموشیهایی دارد که نه دو ساعت، بلکه گاه تا ۴ ساعت هم ادامه داشتهاند و ساعت اجرای آنها بیشتر به قرعهکشی شبانه شبیه است تا برنامهریزی مهندسی.
از وزارتخانه تا خانه: بیبرقی در دو شیفت
مدیر روابط عمومی شرکت توزیع نیروی برق تهران با اطمینان میگوید: «اعمال محدودیتها دقیقاً مطابق با ساعات اعلامشده صورت میگیرد.» اما شهروندی در محله جوادیه با کنایه پاسخ میدهد: «بله، اگر منظورتان “ساعات اعلام نشده” باشد، کاملاً دقیق اجرا میشود!»
دولت زود بیدار، مردم بیخواب
در واکنشی که شاید تنها راهکار دولت برای مدیریت بحران برق باشد، سخنگوی دولت از تغییر ساعات کاری ادارات خبر داد: «از شنبه، زمان کار ادارات از ساعت ۶ صبح تا ۱۳ خواهد بود.» اگرچه این تصمیم ظاهراً برای کاهش مصرف انرژی اتخاذ شده، اما بسیاری آن را نشانهای از ناتوانی در مدیریت منابع میدانند. کارمندی در یکی از ادارات مرکزی تهران میگوید: «ساعت ۶ صبح باید در اداره باشیم، در حالی که برق خانهمان از ۵ تا ۷ صبح قطع است. نه میتونیم چایی درست کنیم، نه اتو بزنیم. فقط میتونیم دعا کنیم آسانسور کار کنه!»
خاموشی با طعم بیاعتمادی
با افزایش دما، مصرف برق هم بهطور طبیعی بالا میرود. اما سوال مردم این است: چرا هر سال باید غافلگیر شویم؟ مگر تابستان و گرما چیز تازهای است؟ چرا هنوز بعد از ۱۴ دوره دولتداری، چالش مدیریت برق اینقدر ابتدایی و بیبرنامه باقی مانده است؟
یک توصیه دوستانه به دولت چهاردهم
قول دادن خوب است. اما وقتی برق نیست، قولها فقط سایهای هستند که هم میسوزانند و هم میسوزند. اگر مدیریت ناترازی انرژی فقط با تغییر ساعت ادارات و وعدههای بدون ضمانت جلو برود، خاموشی تنها چیزی نخواهد بود که مردم از آن رنج میبرند؛ اعتماد عمومی هم آهستهآهسته در تاریکی فراموش خواهد شد.
اصغر قاسمی مدیر مسئول

















